Ja, wie ben ik?

​Ik denk dat de meesten die dit lezen zich dat ook afvragen.

Ben je dat wat je doet?

Ben je dat wat je voelt?

Ben je dat wat van je verwacht wordt?

Of...​ En dan merk ik dat dit best een lastige vraag is.​

​

Wat ik doe?

Ik ben een therapeut

Een moeder voor mijn gezin

Ik ben een vriendin.

Ik wandel en fiets en ben graag in de natuur

Is dat dan wie ik ben? ​

​

Wat ik voel?

Ik ben over het algemeen een blij mens

Ik ben soms chagrijnig Ik ben soms onzeker

Ben ik dan iemand met wisselende stemmingen?

Ben ik toch een optimist?​

​

Wat er van mij verwacht wordt?

Maar ook...  wat verwacht ik van mezelf?​​

​

En zo zijn er nog heel veel vragen

die je zou kunnen stellen.

Het komt er op neer dat je niet iets bent,

maar een persoon die bestaat uit

allemaal verschillende stukjes.

Je hebt verschillende rollen aangenomen

in de loop van je leven.

Passen die rollen nog wel bij je?

Wat zou je willen veranderen?

Waar leg je zelf de nadruk op?

Wat geeft de meeste lading?​ 

​

Nu weet je eigenlijk nog niets van mij.

En dat is wat ik wil meegeven.

Je leert iemand pas kennen als je

de persoon hebt ontmoet.

Het maakt het persoonlijker,

er komt gevoel bij, lichaamstaal.

Woorden zijn maar woorden.

Vanuit je eigen belevingswereld of

de belevingswereld van de ander

wordt er aan die woorden

een betekenis gegeven. ​

Zonder oordeel ben ik er voor je.

​

Ook in de stilte, juist daar...

​

​Irene